خط خطی های من

چرا احساس می کنم دارم از دستت می دم؟ چرا شب نامزدیت نگاهاتو سرد احساس می کردم. چرا یه نامزدی ساده تو منو این همه به هم می ریزه؟ می خوام بازم با هم دوست باشیم مثل قبل چرا فکر می کنم دوستیمون داره از بین می ره؟ چرا نمی تونم مثل قبلاً بهت زنگ بزنم چون حس می کنم ازم دوری. چون حس می کنم من از دوست صمیمی رتبه ام پایین تر اومده. چرا من این قدر دنبال دوست می گردم؟ چرا راضی نمی شم به تنها بودنم؟ چرا نمی شه من آروم باشم نمی خوام از دستت بدم. چرا وقتی من درباره دوستام حرف می زنم بقیه فکر می کنن معشوقعمه؟ چرا نمی فهمن که تو برام خیلی اخمیت داری. چرا همه فکر می کنن تنها دوست پسر آدم با اهمیته؟ چرا کسی باور نمی کنه من تنهام. من تو رو می خوام مثل قدیما. من دارم تنها می شم. چیزی که همیشه می ترسوندم حتی در واةه من می ترسم من به وسعت اقیانوس ها می ترسم. من دارم از ترس می لرزم. من دارم تنها می شم. چرا باید این حس بیاد سراغم؟چ.ن تو اون شب با من سرد بودی ولی با فریده می خندیدی نکنه از دستم ناراحتی؟ واقعاً وقت نداشتم که بهت زنگ بزنم ولی همیشه به یادت بودم. چرا من هنوز دارم به این ها فکر می کنم در صورتی که همون شب تو گفتی دوستیمون سره جاشه تو فقط اون شب حال طبیعی نداشتی. چرا من ه مش دنبال اینم که بقیه ازم راضی باشم؟ چرا من دارم اشک می ریزم؟ چرا من محتاج نگاه های بقیه ام؟ چرا همیشه از تنهایی می ترسم؟ چرا باید شبا به یاد دوستام که ازم دور شدن و من تنهام زار بزنم؟ من مشکل دارم؟ چرا نمی شه برم پیش روان شناس تا بفهمم چه مرگمه؟ شاید اعتماد به نفس ندارم. پس چرا بقیه می گن تو خیلی اعتماد به نفس داری؟ من که همش بهشون می گم من پررو ام اعتماد به نفس ندارم ولی باور نمی کنن. چرا وقتی آهنگ های مورد علاقه تو رو گوش می دم دلم می گیره؟ چون فقط تو دوستمی؟ چرا تا حالا بهت نگفتم خیلی دوست دارم چرا الآن احساس می کنم دیره بره دوست داشتن تو. چرا فکر می کنم نامزدت قراره همه ی وقتای تو رو پر کنه و به من نرسی؟ چرا باید از فکر ازدواج تو دلم بریزه؟ چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وقتی نیستی فقط می تونم آهنگ گوش کنم و تو اینترنت پلاس باشم. چرا نبودت این همه رو من تأثیر داره؟ هم من هم تو می دونیم که تا ابد با هم نمی مونیم پس چرا نمی تونم این وابستگی رو کم کنم. چرا هیچ کس جاتو برام پر نمی کنه؟ من باید چی کار کنم با این شیرینی که از تمام جودت می ریزه و همش دو حس لذت و گرانی با هم گریبانمو بگیره که تا کی این شیرینی تو با من می مونه؟
کاش می تونستم بهت بگم چرا این همه اصرار دارم همه جا باهات بیام. شاید می ترسم راه برگشتتو عوض کنی و دیگه طرف من نیای. من می ترسم. با تمام وجود.
تا کی با من می مونی؟.....

امشب مي دوني چيو فهميدم؟ اين كه خيلي نيازمندم. به نگاه ها به توجهات مردم! يه چيزايي نياز مندم كه يك عمر سعي كردم با نديده گرفتنشون خفه و نابودشون كنم ولي زهي خيال باطل. امشب تو خيابون چشمام دنبال چشمات بود اونقدر كه همه ي چشمارو چشماي تو مي ديدم! با اين كه هيچ وقت مستقيم بهشون خيره نشدم ولي مي شناسمشون كاملاً.

من خيلي نيازمندم حداقل الآن دلم اميد مي خواد اميدايي كه تو يهم مي دادي به عنوان يك دوست معمولي و رفيق من چند وقت حسّ ترس اومده سراغم. دائم دلشوره دارم. معدم درد مي كنه خودت مي دوني چرا، عصبيه. هميشه اين طوري بوده از همون اوّل. و هر وقت بهت مي گفتم معدم درد مي كنه مي گفتي از چي ناراحتي. هميشه ذهن همو مي خونديم بدون هيچ حرف و sms تلفن! دفعه اول كه از طرف من اين اتفاق افتاد تو شاخ درآوردي كه من از كجا فهميدم تو داشتي چي كار مي كردي! اينفدر برات عجيب بود كه با محدوديتي كه داشتي بهم زنگ زدي و از تعجب داد مي زدي كه تو از كجا فهميدي بايد بگي و من فقط لبخند مي زدم كه البته تو صداشو نمــي شنيدي و آخرش گفتم شايد دلامون نزديكه تو يه دفعه رفتي تو فكر و گفتي شايد...بعد ها شايد تو به يقيناً تبديل شد وقتي يك روز ساعت 2 sms زدم كه حالت خوبه و تو گفتي چرا يه دفعه همچين چيزي به فكرم خطور كرده و بعد دردتو بهم گفتي!

نمي دونم اين ترس از كي و كجا اومده. نمي دونم چرا امشب همش دنبالت بودم. شايد احساسم باشه. مطمئناض همينه چون عقلو كاملاً نفيت ميكنه. حتي نمي دونه كه چرا احساسم اينقدر تو رو مي خواد. شايد چون اولين مردي  بودي كه ديده. عقلم مي دوني چي مي گه؟ مي گه مرد زياده مردي كه تا آخرش باهات بمونه بايد پيدا بشه تو كه مي دوني اول و اخر كار به كجا كشيده مي شه!

عقلم خيلي عاقله و پر زور، اون بود كه تونست وابستگيِ احساسمو ازت بگيره وگرنه اين احساسه حالا حالا هم ول كنت نبود. دلم تنگه........دلم ترس داره...........دلم يه حس ناآشنا داره......شايد چون سالگرد آشناييمون تو اين فصل بوده. آخه من عقيده دارم به اين. به اين كه اگه پارسال تو اين موقع يه حال و هوايي داشتم الآن هم همش فكر مي كنم كه پارساله. بره همين همش منتظر sms هاتم! نمي دونم چرا! شايد بقيه بگن خُل شدم ولي..............نمي دونم!

خدا منو شفا بده!!!! همه بگين آمين

 

يكي داره اذيتم مي كنه.تو ياهو مي گه منو كاملاً مي شناسمو دوسم داره ولي حاضر نيست خودشو معرفي كنه.
دوره ي عجيبيه! همه چي خنده داره!
پسر پسرعمومه. الآن فهميدم.كف كردم!!!!!!

مامان هنوز نمي دونه سرفه هاي من مال عصبي شدنمه!
برام آب جوش تجويز مي كنه!
دريغ از يك لحظه آرامش...

سلام
الآن پریا sms زد.یادم رفته بود که از دستش عصبانی بودم.تا پیغامشو دیدم یادم اومد.کلی حالم گرفته شد.من اصلا می خوام رابطه امو باهاش قطع کنم.از 7 روز هفته 27 روزش با هم دعوا داریم.البته همیشه من دعوا میکنم.چون همیشه ایشون هستن که اعصاب خورد میکنن.من تا حالا نشده که اذیتش کنم.با اینکه 4 سال از من بزرگتره ولی واقعا بچه است.حوصله امو سر می بره.می خوام دوستیمونو به حالت normal برسونم........

چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج موفقیت بود با "اونااونیل" ازدواج کرد و از او صاحب 7 یا 8 بچه شد ولی فقط یکی از این بچه ها که ژرالدین نام دارد استعداد بازيگري را از پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای سینما مشغول فعالیت است و اتفاقاً او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده و در محافل هنری روی او حساب می کنند .



چند سال پیش وقتی ژرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ، چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیباترین و شورانگیزترین نامه های دنیا قرار دارد و بدون شك هر خواننده یا شنونده ای را به تفکر وادار می کند.





ژرالدين دخترم:

اينجا شب است يك شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند.

نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، به زحمت توانستم بی اين که اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از توليس دورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.

تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا؛ در پاريس افسون گر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" مي رقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی آهنگ قدم هايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی برق ستارگان چشمانت را می بينم.

شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شكوه نقش آن شاه دخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياری داد در گوشه ای بنشين نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم ژرالدين من چارلی چاپلين هستم . وقتی بچه بودی شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيبای خفته در جنگل، قصه اژدهای بيدار در صحرا؛خواب که به چشمان پيرم می آمد طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .

من در رويای دختر خفته ام ، رويا می ديدم ژرالدين؛ رويا.......



رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه؛ فرشته ای می ديدم به روی آسمان که می -رقصيد و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بينی؟ اين دختر همان دلقک پيره ."



با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها و بیشتر از آن صدای کف زدنهای تماشاگران گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو ؛ آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا و زندگی مردمان را تماشا کن.

زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را که با شكم گرسنه می رقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد. من یکی ازاینان بودم ژرالدین و در آن شب ها در آن شب های افسانه ای کودکی های تو ، که تو با لالایی قصه های من به خواب می رفتی و من باز بیدار می ماندم در چهره تو می نگریستم، ضربان قلبت را می شمردم، واز خود می- پرسیدم: چارلی آیا این بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟



............. تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهای دور بس قصه ها با تو گفتم؛اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی شنيدنی است:

داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند و می رقصيد و صدقه جمع می کرد.اين داستان من است . من طعم گرسنگی را چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام . و از اينها بيشتر من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زند؛ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند احساس کرده ام.



با اين همه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آيد. از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است ؛ چاپلين . با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خندانیدم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند خود گريستم.

ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی تنها رقص و موسيقی نيست .

نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تئاتر بيرون می آيی آن تحسين کنندگان ثروتمند را يكسره فراموش کن. اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند بپرس. حال زنش را هم بپرس.... و اگر باردار بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت، چک بکش و پنهانی توی جيب شوهرش بگذار . به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام فقط اين نوع خرج های تو را بی چون و چرا قبول کند . اما برای خرج های ديگرت بايد صورتحساب بفرستی .

گاه به گاه با اتوبوس، با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن و دست کم روزی يک بار با خود بگو :" من هم یکی از آنان هستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر. هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند .

و وقتی به آنجا رسیدی که يك لحظه ، خود را بر تر از تماشاگران رقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن، و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس برسان . من آنجا را خوب می شناسم ، از قرنها پیش آنجا، گهواره بهاری کولیان بوده است . در آنجا، رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید . زیبا تر از تو، چالاک تر از تو و مغرور- تر از تو . آنجا از نور کور کننده نورافکن های تئاتر " شانزلیزه " خبری نیست .

نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن . آیا بهتر از تو نمی رقصند؟

اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد .

همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند.و این را بدان که درخانواده چارلی، هرگز کسی آن قدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سِن ، ناسزایی بگوید .

من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در فقر زندگی نکنی، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم. هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر. اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی، با خود بگو: " دومین سکه مال من نیست. این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ."

جستجويی لازم نيست . اين نيازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی يافت .

اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم؛ برای آن است که ازنیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه بخاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه می روند نگران بوده ام اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم :



مردمان بر روی زمین استوار بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان نااستوار سقوط می کنند .



شاید که شبی درخشش گرانبها ترین الماس این جهان تو را فریب دهد .



آن شب این الماس ریسمان نااستوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است .



شاید روزی چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند آن روز تو بند بازی ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی همیشه سقوط می کنند. دل به زر و زیور نبند؛ زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه این الماس بر گردن همه می درخشد.......

.......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی، با او یک دل باش، به مادرت گفته ام دراین باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از من می شناسد. و او برای تعریف یک دلی، شایسته تر از من است. کار تو بس دشوار است، این را می دانم .

به روی صحنه، جز تکه ای حریر نازک، چیزی بدن ترا نمی پوشاند . به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و باکره تر بازگشت . اما

هیچ چیز و هیچ کس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند .

برهنگی، بیماری عصر ماست، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می زنم .



اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می داری .



بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد . مال دوران پوشیدگی. نترس، این ده سال ترا پیرترنخواهد کرد.....

آرزويم اين است ...
نتراود اشك در چشم تو
هرگز مگر از شوق زياد . . .
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه هر روز تو عاشق باشي
عاشق آنكه تو را مي خواهد
و به لبخند تو از خويش رها مي گردد
و تو را دوست بدارد
به همان اندازه كه دلت مي خواهد.....

می‌گويند باران می‌آيد
اما من نمی‌بينم،
زير چتری از ترديد می‌گذرم
همه جا را
بوی نوعی شقايق پُر کرده است!


اصلا به من چه که شب
تمثيل ظلمت است،
ظلمت، گاهی بين‌الطلوعين می‌آيد!
و بامداد
واژه‌ای بود که از آن
تنها شاعری خسته مانده است.
شتاب نکن
از نسيما هم برايت خواهم نوشت
دخترم دندان درآورده است
ديری‌ست معنی نان را می‌فهمد
بيست سال ديگر
به او خواهم گفت:
اين شعر نيست
که نان را قسمت می‌کند،
اين نان است
که شاعران را تقسيم کرده است!

اي همه گل هاي از سرما کبود
خنده هاتان را که از لب ها ربود ؟
مهر، هرگز اين چنين غمگين نيافت
باغ، هرگز اين چنين تنها نبود

تاج هاي نازتان بر سر شکست
باد وحشي چنگ زد در سينه تان
صبح مي خندد خودآرايي کنيد!
اشک هاي يخ زده، آيينه تان

رنگ عطر آويزتان بر باد رفت
عطر رنگ آميزتان نابود شد
زندگي در لاي رگ هاتان فسرد
آتش رخساره هاتان دود شد!

روزگاري، شام غمگين خزان
خوش تر از صبح بهارم مي نمود
اين زمان – حال شما، حال من است
اي همه گل هاي از سرما کبود !

روزگاري، چشم پوشيدم ز خواب
تا بخوانم قصه ي مهتاب را
اين زمان – دور از ملامت هاي ماه –
چشم مي بندم که جويم خواب را

روزگاري، يک تبسّم، يک نگاه
خوش تر از گرماي صد آغوش بود
اين زمان بر هر که دل بستم دريغ
آتش آغوش او خاموش بود

روزگاري، هستي ام را مي نواخت
آفتابِ عشقِ شورانگيزِ من
اين زمان خاموش و خالي مانده است
سينه ي از آرزو لبريز من

تاج عشقم عاقبت بر سر شکست
خنده ام را اشکِ غم از لب ربود
زندگي در لاي رگ هايم فسرد
اي همه گل هاي از سرما کبود... !

خندهی تلخ من از گریه غم انگیز تر است
کارم از گریه گذشته است،
بدان میخندم. . .

در شبان غم تنهایی خویش،
عابد چشم سخنگوی توام.
من در این تاریکی،
من در این تیره شب جانفرسا،
زائر ظلمت گیسوی توام.

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه من،
گیسوان تو شب بی پایان.
جنگل عطر آلود.
شکن گیسوی تو،موج دریای خیال.
کاش با زورق اندیشه شبی،
از شط گیسوی مواج تو،من
بوسه زن بر سر هر موج گذر میکردم.

خوبین شما؟من توپ توپم حالم خیلی خوبه.البت یه کمی ناراحتم آخه تابستون زود تموم شد.کلاسای منم از شنبه شروع میشه.اولین روز از ساعت 8 صبح تا 6 بعد از ظهر کلاس دارم یکسره.کلی ضد حاله.حالا خوبه ماه رمضونه وگرنه که از گشنگی میمریدم.بره امروز افطار مهمون دعوت کردم دوستامو هنوز که نیومدن.فردا قراره با یه گروه دیگه از دوستام بریم استخر امیدوارم خوش بگذره بهم.من برم تا درو باز کنم اومدن.
فعلا بای

ادامه مطلب